Dlaczego bezpieczeństwo pacjenta podczas zabiegu jest kluczowe?

Bezpieczeństwo pacjenta podczas zabiegów medycznych to absolutny priorytet współczesnej medycyny, stanowiący fundament efektywnej opieki zdrowotnej. Jest to wieloaspektowy proces, który wymaga szczególnej uwagi i precyzji na każdym etapie realizacji.

Kluczowe elementy bezpieczeństwa pacjenta obejmują:

• Przygotowanie techniczne – sprawdzenie sprzętu i infrastruktury medycznej
• Procedury zabezpieczające – dokładne protokoły postępowania
• Minimalizację ryzyka – identyfikacja i eliminacja potencjalnych zagrożeń
• Kompleksowe podejście – współpraca całego zespołu medycznego

Należy podkreślić, że właściwe zabezpieczenie pacjenta to nie jednorazowa czynność, lecz ciągły proces wymagający stałej czujności i zaangażowania personelu medycznego.

Kompleksowe podejście do bezpieczeństwa jest niezbędne dla zapewnienia najwyższych standardów opieki medycznej.

Warto zaznaczyć, że skuteczna ochrona pacjenta podczas zabiegów wymaga:

• Systematycznego monitorowania stanu pacjenta
• Precyzyjnego przestrzegania procedur medycznych
• Natychmiastowej reakcji na potencjalne zagrożenia
• Stałej komunikacji między członkami zespołu medycznego

Profesjonalne podejście do bezpieczeństwa nie tylko minimalizuje ryzyko powikłań, ale również zwiększa skuteczność przeprowadzanych zabiegów i buduje zaufanie pacjentów do placówki medycznej.

Dlatego też każda jednostka medyczna powinna traktować bezpieczeństwo pacjenta jako podstawowy element kultury organizacyjnej, stale doskonaląc procedury i metody zabezpieczenia podczas wszelkich interwencji medycznych.

Jak prawidłowo zidentyfikować pacjenta i stosować protokoły zabiegowe?

Właściwa identyfikacja pacjenta oraz przestrzeganie protokołów zabiegowych stanowią fundament bezpieczeństwa w opiece medycznej. Proces ten składa się z kilku kluczowych elementów, które muszą być skrupulatnie realizowane:

Podstawowe elementy identyfikacji pacjenta:

• Weryfikacja danych osobowych (imię, nazwisko, PESEL)
• Sprawdzenie rodzaju planowanego zabiegu
• Potwierdzenie strony ciała, na której ma być wykonany zabieg
• Kontrola dokumentacji medycznej

Surgical Safety Checklist rekomendowana przez WHO wprowadza trzystopniowy system weryfikacji:

• Przed znieczuleniem:

• Potwierdzenie tożsamości pacjenta
• Weryfikacja miejsca operacji
• Sprawdzenie zgody na zabieg

• Przed nacięciem skóry:

• Przedstawienie członków zespołu
• Potwierdzenie procedury
• Weryfikacja dostępności sprzętu

• Przed opuszczeniem sali operacyjnej:

• Kontrola kompletności materiału i narzędzi
• Oznaczenie materiału do badań
• Dokumentacja przebiegu zabiegu

Kluczowe znaczenie ma systematyczne stosowanie protokołów przedoperacyjnych, które znacząco redukują ryzyko wystąpienia błędów medycznych i komplikacji okołooperacyjnych.

Przestrzeganie tych procedur nie jest tylko formalnością – to sprawdzony system zapewniający bezpieczeństwo zarówno pacjentowi, jak i personelowi medycznemu. Wdrożenie standardowych protokołów identyfikacji i weryfikacji pozwala na minimalizację ryzyka wykonania niewłaściwego zabiegu lub przeprowadzenia procedury u niewłaściwego pacjenta.

Jak przygotować i dbać o higienę sali zabiegowej?

Właściwe przygotowanie i utrzymanie higieny sali zabiegowej to kluczowy element bezpieczeństwa zarówno dla pacjentów, jak i personelu medycznego. Proces ten składa się z kilku istotnych etapów, które muszą być skrupulatnie przestrzegane:

1. Sterylizacja narzędzi medycznych:

• Dokładne czyszczenie i dezynfekcja wszystkich instrumentów
• Pakowanie w sterylne opakowania
• Przeprowadzanie procesu sterylizacji w autoklawie
• Właściwe przechowywanie wysterylizowanych narzędzi

2. Dezynfekcja powierzchni:

• Systematyczne czyszczenie wszystkich powierzchni roboczych
• Używanie odpowiednich środków dezynfekcyjnych
• Szczególna uwaga na miejsca często dotykane
• Regularne odkażanie podłóg i ścian

3. Kontrola warunków środowiskowych:

• Temperatura – utrzymywanie optymalnej temperatury w pomieszczeniu
• Wilgotność – monitoring i regulacja poziomu wilgotności powietrza
• Wentylacja – zapewnienie odpowiedniej cyrkulacji powietrza

Prawidłowe zarządzanie higieną sali zabiegowej wymaga systematycznego monitoringu wszystkich parametrów oraz natychmiastowej reakcji w przypadku wykrycia jakichkolwiek nieprawidłowości. To właśnie te działania stanowią podstawę bezpiecznego przeprowadzania zabiegów medycznych i minimalizują ryzyko zakażeń.

Pamiętaj! Każdy element procesu higienicznego ma znaczenie dla końcowego bezpieczeństwa procedur medycznych.

Profesjonalne podejście do higieny sali zabiegowej to nie tylko obowiązek, ale przede wszystkim podstawa etycznego wykonywania zawodu medycznego i troski o zdrowie pacjentów.

Jakie znaczenie mają jednorazowe produkty higieniczne w bezpieczeństwie zabiegowym?

Jednorazowe produkty higieniczne stanowią kluczowy element bezpieczeństwa w środowisku medycznym, szczególnie podczas zabiegów. Ich rola jest nieoceniona w zapobieganiu zakażeniom krzyżowym i utrzymaniu sterylności.

Sprawdź ofertę producenta jednorazowych produktów higienicznych

Najważniejsze produkty jednorazowe w praktyce zabiegowej:

• Rękawiczki diagnostyczne
• Prześcieradła zabiegowe
• Podkłady medyczne
• Maseczki ochronne
• Czyściwa włókninowe

Gwarancja bezpieczeństwa tych produktów opiera się na rygorystycznych normach i certyfikatach:

• Oznaczenie CE
• Zgodność z normami EN ISO
• Certyfikaty bezpieczeństwa
• Kontrola jakości produkcji

Kluczowe znaczenie ma również właściwe postępowanie z produktami jednorazowymi po ich wykorzystaniu. Zgodnie z procedurami medycznymi, wszystkie zużyte materiały muszą być natychmiast utylizowane jako odpady medyczne, co zapobiega rozprzestrzenianiu się patogenów i zanieczyszczeń.

Stosowanie produktów jednorazowych to nie tylko wymóg proceduralny, ale przede wszystkim skuteczna bariera ochronna minimalizująca ryzyko przenoszenia infekcji między pacjentami a personelem medycznym. Jest to inwestycja w bezpieczeństwo, która w długoterminowej perspektywie przynosi wymierne korzyści w postaci redukcji zakażeń szpitalnych i powikłań pozabiegowych.

Jak stosować zasady aseptyki, antyseptyki i zapobiegać zakażeniom?

Prawidłowe stosowanie zasad aseptyki i antyseptyki stanowi fundament bezpiecznej pracy w środowisku medycznym. Przestrzeganie tych procedur jest kluczowe dla ochrony zarówno pacjentów, jak i personelu medycznego przed zakażeniami.

Podstawowe zasady higieny rąk:

• Regularna dezynfekcja rąk środkiem na bazie alkoholu
• Dokładne mycie rąk zgodnie z techniką WHO
• Stosowanie preparatów antyseptycznych przed i po kontakcie z pacjentem
• Unikanie noszenia biżuterii i sztucznych paznokci

Właściwe stosowanie odzieży ochronnej:

• Używanie sterylnych rękawiczek podczas procedur medycznych
• Noszenie maseczek chirurgicznych w wymaganych strefach
• Stosowanie fartuchów ochronnych i okryć wierzchnich
• Zakładanie czepków i ochraniaczy na obuwie w strefach sterylnych

Kluczowym elementem jest również odpowiednie postępowanie z materiałem biologicznym i odpadami medycznymi:

• Segregacja odpadów według określonych kategorii
• Bezpieczne usuwanie ostrych narzędzi do specjalnych pojemników
• Właściwe oznaczanie i przechowywanie materiału zakaźnego
• Stosowanie procedur dekontaminacji sprzętu medycznego

Systematyczne przestrzeganie powyższych zasad wraz z regularnym szkoleniem personelu pozwala skutecznie minimalizować ryzyko zakażeń szpitalnych i utrzymać wysoki standard bezpieczeństwa podczas wykonywanych procedur medycznych.

Na czym polega skuteczne monitorowanie stanu pacjenta podczas zabiegu?

Skuteczne monitorowanie stanu pacjenta to kluczowy element bezpieczeństwa podczas każdej procedury medycznej. Proces ten opiera się na systematycznej kontroli podstawowych parametrów życiowych:

• Ciśnienie krwi – regularne pomiary pozwalają wykryć nagłe spadki lub wzrosty, które mogą sygnalizować komplikacje
• Tętno – monitorowanie częstości i rytmu pracy serca
• Saturacja – kontrola poziomu nasycenia krwi tlenem
• Temperatura ciała – ważny wskaźnik potencjalnych stanów zapalnych
• Głębokość sedacji – ocena poziomu znieczulenia pacjenta

Kluczową rolę w procesie monitorowania odgrywa specjalistyczna aparatura medyczna, która:

• Zapewnia ciągły pomiar parametrów życiowych
• Automatycznie alarmuje o nieprawidłowościach
• Umożliwia szybką reakcję personelu medycznego

Właściwe przygotowanie do monitorowania obejmuje:

• Sprawdzenie sprawności sprzętu medycznego
• Przygotowanie niezbędnych leków
• Obecność wykwalifikowanego personelu

Szczególnie istotna jest również kontrola pooperacyjna, podczas której personel medyczny:

• Ocenia występowanie ewentualnych powikłań
• Monitoruje skuteczność leczenia przeciwbólowego
• Kontroluje proces powrotu pacjenta do pełnej świadomości

Profesjonalne monitorowanie stanu pacjenta wymaga stałej czujności i współpracy całego zespołu medycznego, co bezpośrednio przekłada się na bezpieczeństwo przeprowadzanych zabiegów.

Dlaczego dokumentacja medyczna i komunikacja w zespole są tak ważne?

Prowadzenie szczegółowej dokumentacji medycznej oraz efektywna komunikacja w zespole stanowią fundamenty bezpiecznej i profesjonalnej opieki medycznej. Oba te elementy są ze sobą ściśle powiązane i wzajemnie się uzupełniają.

Kluczowe aspekty dokumentacji medycznej:

• Stanowi prawny wymóg w praktyce medycznej
• Zawiera kompletny zapis przebiegu zabiegów
• Dokumentuje użyte materiały i podane leki
• Rejestruje ewentualne komplikacje
• Zapewnia ciągłość opieki nad pacjentem

Skuteczna komunikacja w zespole jest niezbędna na każdym etapie opieki medycznej i przynosi wymierne korzyści:

• Zwiększa bezpieczeństwo pacjentów
• Podnosi efektywność wykonywanych zabiegów
• Usprawnia przepływ informacji między członkami zespołu

Właściwie prowadzona dokumentacja medyczna w połączeniu z efektywną komunikacją tworzą system zabezpieczeń, który:

• Minimalizuje ryzyko błędów medycznych
• Umożliwia szybką reakcję w sytuacjach kryzysowych
• Zapewnia wszystkim członkom zespołu dostęp do aktualnych informacji o pacjencie

Warto podkreślić, że zarówno dokumentacja, jak i komunikacja są nieodzownymi elementami nowoczesnej medycyny, gdzie bezpieczeństwo pacjenta i jakość świadczonych usług medycznych stawianie są na pierwszym miejscu.

Jak edukować pacjenta w zakresie bezpieczeństwa zabiegowego?

Skuteczna edukacja pacjenta w zakresie bezpieczeństwa zabiegowego stanowi kluczowy element opieki medycznej. Właściwe przekazanie informacji nie tylko zwiększa komfort pacjenta, ale przede wszystkim minimalizuje ryzyko powikłań pozabiegowych.

Kluczowe aspekty edukacji pacjenta:

1. Instrukcje postępowania pozabiegowego:

• Szczegółowe wytyczne dotyczące pielęgnacji miejsca zabiegu
• Zalecenia odnośnie aktywności fizycznej
• Informacje o stosowaniu leków

2. Rozpoznawanie niepokojących objawów:

• Sygnały alarmowe wymagające natychmiastowej konsultacji
• Normalne objawy występujące po zabiegu
• Różnicowanie sytuacji wymagających i niewymagających interwencji

Wskazówki dotyczące przekazywania informacji:

• Używaj prostego, zrozumiałego języka
• Upewnij się, że pacjent rozumie przekazane zalecenia
• Przekaż informacje zarówno ustnie, jak i w formie pisemnej

Świadomy pacjent to bezpieczny pacjent. Dzięki odpowiedniej edukacji może on aktywnie uczestniczyć w procesie swojego zdrowienia, szybko reagując na ewentualne niepokojące symptomy. To z kolei umożliwia wczesną interwencję w przypadku wystąpienia powikłań, co znacząco zwiększa skuteczność ich leczenia.

Pamiętaj: Dobrze wyedukowany pacjent staje się partnerem w procesie terapeutycznym, co bezpośrednio przekłada się na lepsze efekty leczenia i wyższy poziom bezpieczeństwa zabiegowego.

Źródła:

1. Ministerstwo Zdrowia. 2021-2025 Warszawa: Ministerstwo Zdrowia; 2021;https://www.gov.pl/web/zdrowie/narodowy-program-zdrowia1
2. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz.U. 2019 poz. 595); https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20190000595
3. Centers for Disease Control and Prevention (CDC). Guideline for Disinfection and Sterilization in Healthcare Facilities, 2023 update; https://www.cdc.gov/infection-control/hcp/disinfection-and-sterilization/index.html
4. Ministerstwo Zdrowia. Komunikat dotyczący prowadzenia dokumentacji medycznej, 2020; https://www.gov.pl/web/zdrowie/komunikat-dotyczacy-prowadzenia-dokumentacji-medycznej
5. World Health Organization. Patient engagement: Technical series on safer primary care. Geneva: WHO; 2016; https://www.who.int/publications/i/item/patient-engagement

8 miesięcy ago Dla pacjenta

Tonsillektomia – usunięcie migdałków podniebiennych w szpitalu Orthos w Komorowicach

Zabieg usunięcia migdałków podniebiennych wykonywany jest w przypadku leczenia przewlekłych zapaleń migdałków, które doprowadzają do częstych, nawracających angin oraz utajonych ognisk zakażenia rozprzestrzeniających się w organizmie.

I chociaż stosowanie płukanek, pędzlowania, preparatów przeciwbólowych w jednorazowym zapaleniu czy antybiotykoterapii w ostrym jego przebiegu ma początkowo sens to jednak stany przewlekłe skutecznie eliminuje jedynie zabieg operacyjny.
O przewlekłym stanie zapalnym migdałków mogą świadczyć m.in. okresowy ból gardła, uczucie przeszkody w gardle, ból szyi, trudności w przełykaniu, cuchnący oddech, nieprzyjemny smak w ustach, zaburzenia smaku czy powiększone węzły chłonne szyi. Często na migdałkach tworzą się białe lub żółte, twarde, cuchnące złogi tzw. czopy migdałkowe (resztki jedzenia, limfocyty, złuszczony nabłonek i bakterie). Przerośnięte migdałki mogą powodować też zespół bezdechu obturacyjnego w trakcie snu.

Operację tonsillektomii przeprowadza się w znieczuleniu ogólnym, z dostępu przez jamę ustną, zatem nie ma konieczności wykonywania jakichkolwiek nacięć na skórze twarzy czy szyi. Migdałki usuwane są wraz z otaczającą je torebką. Krwawienie zaopatruje się z użyciem diatermii lub rozpuszczalnych szwów. Rana goi się przez tworzenie białego nalotu zwanego włókniakiem. Przez pierwsze kilka dni sprawia dyskomfort, a nawet ból. W tym czasie konieczne jest przyjmowanie pokarmów w postaci półpłynnej, unikanie potraw gorących, pikantnych i kwaśnych. W 6-7 dobie po zabiegu powstały włókniak rozpuszcza się i może wystąpić krwawienie.

Do głównych zaleceń przedoperacyjnych zaliczyć należy wykonanie podstawowych badań diagnostycznych (morfologia, układ krzepnięcia i grupa krwi) oraz konsultację anestezjologiczną. Po operacji, która trwa ok. godzinę zaleca się unikanie wysiłku fizycznego przez miesiąc, a w razie konieczności stosowanie leków przeciwbólowych. Czas pobytu pacjenta w szpitalu wynosi jedną dobę.

https://bezpiecznyzabieg.pl/hospital/szpital-orthos-komorowice-wroclaw/

Wypełnij formularz, oddzwonimy do Ciebie.

 

~Artykuł przygotowany przez Szpital Orthos

5 lat ago Dla pacjenta , Testy

Zabieg laserowej korekcji wzroku metodą standard Wavefront Optimized: EBK, TRANS PRK, LASIK

Laserowa korekcja wzroku to jedna z najczęściej stosowanych metod trwałego usunięcia wad refrakcji, takich jak krótkowzroczność, nadwzroczność czy astygmatyzm. Celem zabiegu jest poprawa ostrości widzenia oraz uniezależnienie pacjenta od konieczności noszenia okularów lub soczewek kontaktowych.

Przebieg kwalifikacji i zabiegu

Proces leczenia rozpoczyna się od konsultacji okulistycznej i szczegółowej diagnostyki. W trakcie wizyty lekarz wykonuje szereg badań oceniających m.in. grubość i topografię rogówki, stan przedniego i tylnego odcinka oka oraz parametry widzenia. Na tej podstawie podejmowana jest decyzja o kwalifikacji pacjenta do odpowiedniego typu zabiegu.

Sam zabieg trwa zazwyczaj kilka do kilkunastu minut i przeprowadzany jest w znieczuleniu miejscowym, najczęściej w postaci kropli do oka. Pacjent jeszcze tego samego dnia wraca do domu, a ostrość widzenia stopniowo poprawia się w ciągu najbliższych godzin. U wielu pacjentów już następnego dnia ostrość wzroku może osiągać nawet 90%. W przypadku niepowikłanego przebiegu rekonwalescencji możliwy jest szybki powrót do codziennych, lekkich obowiązków – takich jak praca biurowa czy prowadzenie samochodu.

Metody zabiegowe

Wśród metod laserowej korekcji wzroku opartych na technologii Wavefront Optimized wyróżnia się trzy główne techniki:

• EBK (Epithelial Bowman’s Keratectomy) – metoda powierzchniowa, w której nabłonek rogówki usuwany jest mechanicznie przed wykonaniem laserowego modelowania. Charakteryzuje się mniejszym ryzykiem powikłań mechanicznych w głębszych warstwach rogówki.
• TransPRK (Transepithelial Photorefractive Keratectomy) – bezkontaktowa, jednofazowa metoda, w której nabłonek i warstwa rogówki są usuwane w jednym kroku przy pomocy lasera excimerowego. Zabieg uznawany jest za mniej inwazyjny i krócej trwający w porównaniu z tradycyjnym PRK.
• LASIK (Laser-Assisted in Situ Keratomileusis) – metoda głęboka, polegająca na utworzeniu płatka rogówki, który następnie jest odchylany, by umożliwić modelowanie jej głębszych warstw. Po zabiegu płatek jest od razu zamykany, co przyspiesza gojenie i zmniejsza ból pozabiegowy.

Standard Wavefront Optimized

Wszystkie wyżej wymienione metody mogą być wykonywane w technologii Wavefront Optimized, która uwzględnia indywidualne właściwości anatomiczne oka i minimalizuje ryzyko wystąpienia aberracji sferycznych po zabiegu. Technologia ta bazuje na dokładnym odwzorowaniu przedoperacyjnej topografii rogówki oraz symulacji propagacji fali świetlnej przez oko, dzięki czemu możliwe jest bardziej precyzyjne modelowanie rogówki.

Rekonwalescencja i efekty

Pełne gojenie się rogówki może zająć od kilku dni do kilku tygodni, w zależności od zastosowanej metody i indywidualnych predyspozycji pacjenta. Regularne wizyty kontrolne są niezbędne do oceny postępów leczenia i wykluczenia powikłań, takich jak suchość oka, pogorszenie ostrości wzroku czy nadwrażliwość na światło.

Efekty zabiegu są zazwyczaj trwałe, a jakość życia pacjentów znacznie się poprawia – zwłaszcza u osób aktywnych fizycznie lub wykonujących zawody wymagające dobrego widzenia bez okularów.

 

Źródła:

1. Alcon – WaveLight® EX500: https://www.alcon.com
2. Zeiss Medical Technology – Visante Omni OCT: https://www.zeiss.com/meditec
3. American Academy of Ophthalmology – Refractive Surgery Overview: https://www.aao.org/eye-health/treatments/what-is-refractive-surgery
4. Mayo Clinic – LASIK Eye Surgery: https://www.mayoclinic.org/tests-procedures/lasik-eye-surgery/about/pac-20384774
5. European Society of Cataract & Refractive Surgeons (ESCRS): https://www.escrs.org

5 lat ago Dla pacjenta

Artroskopia stawu kolanowego w szpitalu Orthos w Komorowicach

Artroskopia stawu kolanowego to jeden z najczęściej wykonywanych zabiegów ortopedycznych w Szpitalu Orthos w Komorowicach. Oprócz schorzeń stawu kolanowego metodą artroskopową diagnozujemy i leczymy także staw biodrowy oraz barkowy.

Zabieg artroskopii stawu kolanowego nie polega jedynie na zdiagnozowaniu schorzenia poprzez wprowadzenie do wnętrza stawu wąskiego narzędzia zakończonego kamerą i znalezienia przyczyn dolegliwości. Jednoczasowo naprawia się też uszkodzenia stawu. Mówimy wówczas o artroskopii diagnostyczno-leczniczej.

Artroskopia wykonywana jest zazwyczaj u pacjentów młodych i w średnim wieku, którzy ulegli urazom i kontuzjom, skarżą się na przewlekłe dolegliwości bólowe oraz problemy z ruchomością oraz tzw. „blokowaniem” stawu kolanowego niewiadomego pochodzenia.

Po konsultacji kwalifikacyjnej do zabiegu, pacjent pozostaje pod opieką lekarza prowadzącego z którym wspólnie ustalają optymalną datę wykonania zabiegu, a następnie pacjent realizuje wszelkie niezbędne dodatkowe badania laboratoryjne konieczne do wykonania zabiegu (w tym m.in. oznaczenie grupy krwi). Badania można wykonać bezpośrednio przed zabiegiem, jednak wcześniejsze zadbanie o posiadanie wyników pozwoli skrócić czas oczekiwania na zabieg.

Przez cały okres leczenia pacjenta w szpitalu Orthos, przypisana jest opiekunka, która pomaga i wspiera we wszystkich formalnościach, przypomina o konieczności wykonania badań oraz służy pomocą w przypadku jakichkolwiek pytań.

Artroskopia stawu kolanowego zaliczana jest do mniejszych zabiegów ortopedycznych i trwa ok. godzinę. Wykonuje się ją w znieczuleniu podpajęczynówkowym. Chirurg wykonuje punktowe nacięcie skóry i wprowadza przez nie do stawu wąskie narzędzie zakończone kamerą. W ten sposób odnajduje przyczynę dolegliwości, a następnie z drugiego punktowego cięcia do stawu wprowadza narzędzia, dzięki którym naprawia uszkodzenia. Końcowy etap zabiegu polega na wypłukaniu z wnętrza stawu krwi i pozostawieniu drenu.

Niezwykle ważne jest aby rozpocząć po zabiegu kompleksową rehabilitację. Już w kolejnej dobie po artroskopii pacjent realizuje indywidualne ćwiczenia z rehabilitantem, jest pionizowany i uczy się poruszać z pomocą kul łokciowych. Poznaje także instrukcje dotyczące zakresu ćwiczeń, które może wykonywać samodzielnie. Niezwykle pomocna w procesie rehabilitacji jest szyna CPM do ciągłego ruchu biernego, która pozwala uzyskać odpowiedni na danym etapie kąt zgięcia kończyny i wprawić ją w ruch po zabiegu.

Po artroskopii kolana należy co 2 dni zmieniać opatrunki, a w dziesiątej dobie po zabiegu zdejmowane są szwy. Należy też odciążać operowaną kończynę przez okres, który lekarz zaleci w karcie informacyjnej. Po zabiegu stosuje się też specjalne pończochy oraz kompresoterapię i leczenie przeciwzakrzepowe, a w przypadku wystąpienia przejściowych dolegliwości bólowych – leki przeciwbólowe.

Szpital ORTHOS – Komorowice/Wrocław

~artykuł informacyjny