Łokieć tenisisty – zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej

Leczenie łokcia tenisisty – od terapii nieinwazyjnych po leczenie operacyjne

Łokieć tenisisty, czyli entezopatia nadkłykcia bocznego kości ramiennej, to schorzenie związane z przeciążeniem mięśni prostowników nadgarstka, szczególnie mięśnia prostownika promieniowego krótkiego. Objawia się bólem po zewnętrznej stronie łokcia, nasilającym się przy ruchach nadgarstka i chwytaniu przedmiotów. W zależności od stopnia zaawansowania, stosuje się różne metody leczenia.

Postępowanie zachowawcze (nieoperacyjne)

W początkowych, mniej zaawansowanych stadiach choroby zalecane jest leczenie nieinwazyjne. Wśród najczęściej stosowanych metod znajdują się:

• Terapia falą uderzeniową (ESWT) – pobudza procesy regeneracyjne w ścięgnach i przyczepach mięśniowych.
• Fale radiowe i głęboka stymulacja elektromagnetyczna (np. TECAR) – poprawiają ukrwienie i metabolizm tkanek.
• Terapia rezonansem magnetycznym (MBST) – wykorzystywana do regeneracji struktur ścięgnistych.
• Iniekcje z osocza bogatopłytkowego (PRP) – naturalna metoda stymulująca procesy gojenia poprzez wykorzystanie czynników wzrostu z krwi pacjenta.

Skuteczność tych metod zależy od regularności terapii, stopnia zaawansowania zmian oraz przestrzegania zaleceń rehabilitacyjnych.

Leczenie operacyjne

Jeśli leczenie zachowawcze nie przynosi poprawy po kilku miesiącach, a dolegliwości bólowe znacznie ograniczają codzienne funkcjonowanie, konieczna może być interwencja chirurgiczna. Obecnie stosuje się dwa główne typy zabiegów:

• Zabieg Hohmana – polega na chirurgicznym odcięciu przyczepu mięśnia prostownika promieniowego krótkiego, około 1 cm od nadkłykcia bocznego kości ramiennej. Metoda ta zmniejsza napięcie i drażnienie w miejscu zmienionym chorobowo.
• Zabieg Stucha – obejmuje wycięcie w bloku przyczepów mięśniowych wraz z okostną i fragmentem powierzchownej warstwy istoty korowej kości. Jest to metoda bardziej radykalna, stosowana w cięższych przypadkach lub nawrotach.

Zabiegi wykonywane są zazwyczaj w trybie chirurgii jednego dnia (jednodniowa hospitalizacja), w znieczuleniu przewodowym lub ogólnym.

Rehabilitacja pooperacyjna

Proces rekonwalescencji i rehabilitacji jest kluczowy dla przywrócenia pełnej sprawności. Etapy rehabilitacji wyglądają następująco:

• 0–2 tygodnie po zabiegu: unieruchomienie łokcia w ortezie lub temblaku, kontrola bólu i obrzęku.
• 2–6 tygodni: wprowadzenie ćwiczeń zakresu ruchu (mobilizacja stawu), stopniowe uruchamianie nadgarstka i łokcia.
• 6–12 tygodni: ćwiczenia wzmacniające mięśnie prostowników, ćwiczenia propriocepcji i stabilizacji.
• 3 miesiące: możliwy powrót do lekkiej pracy biurowej lub codziennej aktywności.
• 4–6 miesięcy: powrót do aktywności fizycznej lub ciężkiej pracy fizycznej.

Powrót do pełnej sprawności zależy od indywidualnych czynników – wieku pacjenta, współistniejących chorób oraz zaangażowania w proces rehabilitacyjny.

Podsumowanie

Leczenie łokcia tenisisty wymaga holistycznego podejścia – od dokładnej diagnozy i terapii nieinwazyjnej, po rozważenie leczenia operacyjnego w przypadkach zaawansowanych. Dobrze przeprowadzona rehabilitacja zwiększa szanse na pełny powrót do sprawności bez nawrotu dolegliwości.

Źródło opracowania: https://medicalgadu.pl/leczenie-lokcia-tenisisty